Een helende plek

Probeer jezelf een vergeten plek te herinneren
een plek zo overwoekerd en stil omdat niemand
er ooit verblijven wil en waar ook niemand
ooit maar brood in zag, een plek die even terzijde lag

onzichtbaar achter een onzichtbare schuur
permanent in de schaduw en met bladeren bedekt
waarin dingen verdwijnen en tijd en duur
en zorg dat je zo'n plek als enige ontdekt.

 

                                                                                 7 juli 2018

De kleren van de keizer

De lente schonk gul haar kleuren
verfde koppen en vleugels bont
maar vergat de mus
die maar niet begrijpen kon
waarom alleen hij

in de grondverf was gebleven,
terwijl zijn kleurloosheid
hem juist tot eer moest
strekken: het pronken
immers dom en onbescheiden

maar telkens weer ongelovig
naar zichzelf kwam kijken
fladderend voor de ramen
of hij zich niet vergist had
of zijn veren toch niet blonken.

 

                                      (inzending Turing Gedichtenwedstrijd 2017)

Voorjaarskolder

Het had kouder moeten zijn
maar de vlieg vergist zich niet
al zit hij gevangen op zolder

in een vroeg vallend donker
en vliegt hij naar de zon
die hij in het spotlicht ziet

waarmee de vergissing begon
en dat zijn tragiek belicht:
zijn vroege voorjaarskolder.

 

                                       30 januari 2018

Verdriet

Om zich met kleine vogels te troosten
kocht ze tien stuks bollen vet
verpakt in nostalgisch bruine zakken
van onbedrukt papier

de takken bogen licht door
toen ze werden opgehangen
de bollen glommen van
te verzadigen honger

ze werden meteen door
grote kluwen kauwen besprongen
om zwart als de dood
haar verdriet uit te hakken.

 

                                       9 januari 2018

                           (inzending Turing Gedichtenwedstrijd 2017)

Salvator Mundi

Steeds weer de god
die zich in de kunst openbaart
de eeuwige mythe
en niet de nicht die van Jezus
een vrouwenportret maakte

Steeds weer de god
bij wie geen fout hoort
als hij er al één maakte
waarbij men ons over
technische aspecten doorzaagt

Nooit eens de kunst
Nooit de kunstenaar
die zijn fout opzettelijk maakt
en dat het die oneffenheid is
die ons raakt:

het glas van de bol
dat de hand niet vervormt
het bergkristal even goddelijk
als haar maker en datgene
waar het symbool voor staat.

 

                                        15 november 2017

(n.a.v. de veiling van het schilderij 'Salvator Mundi' van Leonardo da Vinci)

Spotvogel

Volgens Natuurmonumenten
doet hij ons land weleens aan

hij zit bij Koos Dijksterhuis,
Hans Dorrestijn, bij Nico de Haan

maar mijn tuin zal die
wel weer overslaan.

 

                                       12 november 2017

Zeepbel

Het is makkelijker
om lawaai te koesteren:
je praat, je belt, schreeuwt en lacht
je boort, schuurt, timmert over elkaar heen
met hetzelfde resultaat

De stilte die de gedachten voedt
is echter als een zeepbel
voorzichtig tussen beide handen gehouden
die je voor de geringste trilling
van de lucht behoedt

en die telkens weer uiteenspat.

 

                                   22 oktober 2017

Wens

Bouw een muur van mais
en stort een wal van hooi
om een breed en bebloemd veld
en laat mij zitten onder
de wit bevlekte stenen stam
van een verplante lindeboom
als in een beschonken droom.

 

                                 Middelbeers, 27 augustus 2017

 

Waarom voer je vogels?

Waarom voer je vogels?
Je weet dat het ze lui maakt
en hun nieren verslijten
Zíj hebben het niet nodig

al lijken ze dat op het moment
even niet meer te weten
en daarna rekenen ze op je
stipt op tijd op daklijsten en goten

aan het voedsel geketend
waardoor je er opeens van rilde:
slaven zijn het geworden en dat
was precies wat je niet wilde.

 

                               26 augustus 2017

Wie je bent

Je hebt nog alles
wat je ooit had

wie je bent geweest
neemt niemand je af

het moet opgeteld
bij wie je nu bent

ook al weet bijna
niemand dat.

 

                      25 juni 2017

Hup Eem!

Bij de nog altijd prachtige, bochtige rivier
hoewel steeds meer in een korset gedwongen
riep ik tijdens een verstrooiende wandeling: Hup Eem!

een paar roeiers keken glimlachend om
bij deze onverwachte aanmoediging:
op hun truien de naam van de vereniging

de golven keerden bij de beschoeiing om
zodat de roeiers houvast bij de riemen zochten
tijdens een onverwachte schommeling

een miezerbui werd een gesel van regen
terwijl de rivier in slangenkronkeling het water
steeds verder opwierp naar de boorden

waarna het land begon onder te stromen
en het water zich op het staal wreekte;
de roeiers roeiden voor hun leven.

 

                                            18 maart 2017

Je moet

Je moet helemaal niets,
zei de ander geruststellend
en ik knikte werktuiglijk
meteen overtuigd van haar gelijk
niets te moeten hoeven
maakt immers gemakkelijk

vervolgens zei ik nodig
toch maar eens te gaan
want de dag is mislukt
zonder de krant van vandaag
en de serie die ze herhalen
mis ik straks niet graag

Oorlog en vrede moet gelezen
er is geen honing meer in huis
en extra voer voor de mezen
een rekening die ik wil betalen
in dertig minuten thuis
moet ik toch kunnen halen?

 

                                                        20 februari 2017

Diogenes zoekt een mens

Diogenes zocht een mens
in Athene dat de wereld was
en de markt haar hart
vol woeker en gewin

in bruine pij duikt hij weer op
op zeventiende-eeuwse doeken
onopgemerkt door de menigte
herkenbaar voor het goede oog

ook nu blijft hij hem zoeken
op virtuele markten dolend
voor iedereen onzichtbaar
met het geduld van de filosoof

Diogenes zoekt de mens
omdat die hem nog niet zinde
oprechtheid is helaas nog steeds
met geen lantaarn te vinden.

                                                                    

                                                             24 januari 2017

La dame au jabot huivert

Voor wie sta ik hier tentoon?
Hiervoor heb ik mij niet mooi
gemaakt met deze kanten kraag,
wit wolkend plooi voor plooi,
nog niet zo lang en vogue geraakt

Wie zijn die hordes kijkers
die schaamteloos met een klein
zwart kastje langs mijn plooien
strijken, ooit met aandachtige
streken vol bewondering gemaakt?

Ik krijg er gewoon de kriebels van
knap van ergernis uit mijn japon,
maar laat dit, dame die ik nog altijd ben,
natuurlijk niet voor hen blijken,
door steeds superieur weg te kijken.

 

                                                            11 september 2016

                                                            (naar La dame au jabot, Kees van Dongen, 1911)

Claus' silhouet

Zijn silhouet is
uit de stad weggesneden
hij is allang verdwenen

ik lees zijn woorden
op het grijze metaal
die geduldig bleven

en van woorden als
sleutels spreken hoe
gekleurd ook vaak

een duif probeert
contact te krijgen
in de spiegel ernaast.

 

(monument Hugo Claus door Roger Raveel in Watou)

Roeping
Naar Gerard Reve

Op een stralende zaterdagmorgen
verzonken in verdiende rust
ging de bel, heel vroeg nog
daar stond een soldate Gods
even onsterfelijk als onuitroeibaar
doorzichtig in haar oude vel

ze vroeg mij of ik iets wilde lezen
ik noodde haar binnen
en toonde haar mijn boekenkast
nu jij weer, dacht ik
en ik vroeg haar waarom ze
als ze werkelijk christen was

niet terstond afreisde naar Lesbos
of Turkije ter leniging van de nood
van arme Syriërs en Irakezen
in plaats van mijn rust te verstoren
en ze was al verdwenen
God is toch barmhartig.

                                                          

                                                                     (april 2016)